Cursor

Od czasu do czasu dochodzą do nas wiadomości, że w jakimś znanym oprogramowaniu znaleziono złośliwy kod. Incydenty takie odnoszą się zarówno do dużych projektów, takich jak systemy operacyjne (Linux Mint), jak i sporo mniejszych, jak choćby rozszerzenia do programów. O naruszeniu w ostatniej kategorii dowiedzieliśmy się 30 października 2026 roku, kiedy to firmie Phorion Technology udało się zidentyfikować tzw. backdoora w rozszerzeniu Claude Code od firmy Anthropic.

Inżynieria wsteczna przez lata wymagała cierpliwości, znajomości asemblera i wielu godzin spędzonych w Ghidrze albo IDA Pro. Teraz coraz częściej w analizie programów pomagają agenty AI działający w terminalu programisty. Obecnie dużą popularność zdobywa projekt REA, który łączy takie modele jak Claude Code, Codex i Cursor z narzędziami do badania oprogramowania bez dostępu do jego kodu źródłowego. Co potrafi to narzędzie i gdzie kończą się jego możliwości?

Narzędzia do pisania kodu z pomocą AI nie są już branżową ciekawostką. Dziś znajdziemy je już w edytorach, terminalach i workflow zespołów, od prostych podpowiedzi po agentów, którzy sami grzebią w repozytorium, odpalają testy i poprawiają błędy. To zmienia przyzwyczajenia programistów szybciej niż same zasady dobrej inżynierii. I właśnie dlatego najciekawsze w tej historii jest pytanie, co dzieje się z zespołem, gdy nie chcieć pracować bez tego wsparcia.

Wystarczył jeden zły ruch i modna ostatnimi czasy obietnica automatyzacji zderzyła się z twardą rzeczywistością produkcji. Historia firmy PocketOS nie jest kolejną anegdotą o halucynacji modelu sztucznej inteligencji, tylko pokazem tego, co dzieje się wtedy, gdy agent AI dostaje zbyt duże uprawnienia, ustawia mu się słabe zabezpieczenia i środowisko, które wybacza za dużo. A to już problem wykraczający daleko poza jednen startup.