Bielik

Model językowy potrafi streścić długi dokument, przeanalizować kod i odpowiedzieć na złożone pytanie, a mimo to czasem potyka się na literach, numerach seryjnych czy niemal identycznych ciągach znaków. Różnica zaczyna się już na wejściu - tekst nie trafia do modelu w takiej postaci, w jakiej czyta go człowiek. Zanim zacznie się właściwe przetwarzanie, trzeba go najpierw zakodować. Tu pojawiają się tokeny. Często tłumaczy się je jako słowa albo fragmenty słów. Na początek takie uproszczenie...

Polska sztuczna inteligencja długo miała ambicje większe niż własne zaplecze. Dało się budować modele, dało się pisać strategie, ale przy cięższych zadaniach szybko wracał temat cudzej infrastruktury. Start pierwszego superkomputera NASK nie rozwiązuje tego problemu jednym ruchem, za to po raz pierwszy pokazuje, że państwo zaczyna traktować moc obliczeniową jak element polityki technologicznej, a nie tylko kosztowny dodatek.

Rozwój dużych modeli językowych nie jest już domeną wyłącznie globalnych gigantów technologicznych. Coraz więcej krajów i zespołów badawczych podejmuje próbę budowy rozwiązań dopasowanych do lokalnych potrzeb językowych i kulturowych. W tym kontekście szczególne znaczenie ma projekt Bielik, polski model językowy, który ma ambicję wzmocnić krajowy ekosystem AI i zapewnić większą suwerenność cyfrową w europejskim krajobrazie technologicznym.