Intel Pentium III - odkryto, że pomiar oporu elektrycznego między pinami pozwala przewidzieć potencjał OC procesora

Intel Pentium III to rodzina procesorów, która zadebiutowała 26 lutego 1999 roku. Jej przedstawiciele byli produkowani m.in. w wersjach na socket 370. Choć od ich premiery minęło już 27 lat, dopiero teraz pewien entuzjasta sprzętu retro odkrył ciekawą zależność między oporem elektrycznym linii VCC a potencjałem OC tych procesorów. Co ciekawe, zasada ta sprawdza się również w przypadku procesorów Intel Celeron 1000 (Coppermine), Celeron 1200 i 1300 (Tualatin).

Po 27 latach od premiery Intel Pentium III odkryto, że pomiar oporu elektrycznego na linii VCC pozwala przewidzieć potencjał OC procesorów.

Pamiętacie Intel Pentium III? Pierwszy model pojawił się 20 lat temu

Niemiecki entuzjasta sprzętu retro, Bits und Bolts, odkrył, że pomiar oporu elektrycznego na linii VCC pozwala przewidzieć potencjał OC procesorów Intel Pentium III (Tualatin), Celeron 1000 (Coppermine), Celeron 1200 (Tualatin) i Celeron 1300 (Tualatin). Odkrycie zapoczątkowała naprawa procesora Intel Celeron 1300, a dokładnie przylutowanie nowego pinu. Pomiary wykonane po naprawie wykazały, że ten egzemplarz miał wyższy opór elektryczny (rezystancję) na linii VCC niż inny CPU, który posiadał. Jednocześnie naprawiany procesor charakteryzował się niższym potencjałem OC. Skłoniło go to do sprawdzenia, czy podobna zależność występuje również w przypadku innych procesorów z tej rodziny. Okazało się, że rezystancja mierzona między pinem VCC a masą (ground) była zbieżna z potencjałem OC tych procesorów.

Pierwszy procesor Intel Core 2 Duo kończy 20 lat. Wprowadzenie architektury Conroe zakończyło erę układów Pentium

Im niższy był opór linii VCC, tym wyższy zegar można było uzyskać. Przykładowo procesor Intel Celeron 1000, który wykazał rezystancję na poziomie 12,3 Ohm, był stabilny przy zegarze 1600 MHz, podczas gdy inny egzemplarz, charakteryzujący się oporem linii VCC wynoszącym 25,6 Ohm, był w stanie utrzymać zaledwie 1380 MHz. Zasada ta sprawdzała się również w przypadku pozostałych procesorów. Co nie powinno dziwić, mniejszy opór elektryczny (rezystancja) wiązał się również z niższym napięciem VCC potrzebnym do uzyskania danego zegara. Istniał jednak pewien wyjątek: jeden spośród wszystkich testowanych w ten sposób procesorów wyłamywał się z zaobserwowanego wzorca. Całość pozostaje przede wszystkim ciekawostką i może być użyteczna głównie dla fanów retro sprzętu. W przypadku nowszych procesorów ich konstrukcja jest bowiem wielokrotnie bardziej złożona, przez co tej zasady nie można na nie przełożyć. Zależność dotyczy więc ściśle mikroarchitektury Intel P6.