Pomagamy ustawić NVIDIA DLSS w aplikacji NVIDIA APP - Który preset wybrać i jak się między nimi przełączać?

NVIDIA App zadebiutowało pod koniec 2024 roku, umożliwiając użytkownikom przełączanie się pomiędzy różnymi presetami upscalera DLSS. Od tego czasu aplikacja znacząco się rozwinęła, a liczba dostępnych presetów wzrosła, choć zostały one ukryte pod mało intuicyjnymi oznaczeniami literowymi. Znaczenie tej funkcji stało się jeszcze większe wraz z wprowadzeniem DLSS 4.5, ponieważ starsze karty graficzne z serii GeForce RTX 2000 i 3000 często osiągają gorsze rezultaty niż nowsze modele. W efekcie kontrola nad tym, jaki preset DLSS jest używany przez kartę graficzną, staje się istotna dla uzyskania optymalnej jakości obrazu i wydajności. Warto więc zrozumieć, co oznaczają poszczególne oznaczenia presetów i jakie różnice wprowadzają w praktyce. Przyjrzyjmy się ich interpretacji oraz temu, jak wpływają na działanie DLSS w rzeczywistych zastosowaniach.

Autor: Mateusz Szlęzak

W aplikacji NVIDIA App, w sekcji grafiki, dostępna jest opcja ręcznego wyboru "ustawień wstępnych modeli" dla upscalera DLSS - dalej zwanych presetami - zarówno dla pojedynczej gry, jak i globalnie dla wszystkich tytułów korzystających z tej technologii. Oznacza to, że gry, które w ogóle nie obsługują DLSS, nie odniosą żadnych korzyści z tej zmiany. Domyślna opcja „użyj ustawienia aplikacji 3D” powoduje, że sterownik wykorzystuje dokładnie tę wersję modelu oraz preset, które zostały zaimplementowane przez twórców gry. Z kolei przełączenie na tryb „zalecany” sprawia, że sterownik wymusza użycie najnowszego modelu DLSS dostępnego w sterowniku graficznym, dobierając preset na podstawie wybranego w grze trybu jakości. Dlaczego warto z tego korzystać? Nowsze wersje modeli DLSS zazwyczaj oferują wyższą jakość rekonstrukcji obrazu, zarówno w przypadku upscalingu, jak i DLAA. Ma to szczególne znaczenie w grach, które nie były aktualizowane i nadal korzystają ze starszych implementacji DLSS (np. z linii 2.x lub 3.x). W takich przypadkach wymuszenie nowszego modelu przez sterownik może zauważalnie poprawić szczegółowość oraz ogólną jakość obrazu.

Co oznaczają ustawienia wstępne modeli i ich oznaczenia literowe? Wyjaśniamy, czym dokładnie są oraz jaki mają wpływ na działanie gry Wiedźmin 3: Dziki Gon w trybach Performance i Ultra Performance na starszej karcie graficznej NVIDIA GeForce RTX 2070 Super.

Test wydajności NVIDIA DLSS 4.5 vs DLSS 4.0 vs DLSS 3.5 - Skalowanie na GeForce RTX 5070, RTX 4070, RTX 3070 i RTX 2070

Na początek warto wyjaśnić, jak w praktyce działają presety DLSS w NVIDIA App. Pierwotnie ich rola sprowadzała się do ustawiania zestawu parametrów dla konkretnego modelu DLSS, w tamtym czasie opartego na sieciach CNN, tak, aby uzyskać możliwie najlepszą jakość obrazu dla wybranego trybu (Quality, Balanced, Performance, Ultra Performance). Z biegiem czasu znaczenie presetów jednak ewoluowało. Obecnie ich wybór w dużej mierze odpowiada za wskazanie konkretnej generacji modelu używanego przez upscaler DLSS, od klasycznych modeli CNN, aż po model typu Transformer i jego kolejnej iteracji. Problem polega na tym, że NVIDIA nie przedstawia tych różnic w sposób przejrzysty, a szczegółowe informacje są rozproszone w różnych materiałach publikowanych przez producenta kart GeForce RTX. Dlatego poniżej przygotowaliśmy tabelę, która porządkuje działanie poszczególnych presetów, a bardziej szczegółowe omówienie znajduje się w dalszej części tekstu.

Test Crimson Desert PC oraz PlayStation 5 Pro. Jakość DLSS 4.5, FSR 4.1, PSSR 2, NVIDIA Ray Reconstruction oraz AMD Ray Regeneration

Istnieje również preset E, który przez NVIDIA został określony jako wariant rozwojowy i nie jest zalecany do użytkowania. Preset A zaprojektowano z myślą o minimalizowaniu ghostingu (czyli smug za poruszającymi się obiektami), szczególnie w sytuacjach, gdy dane o wektorach ruchu dostarczane przez grę są mniej precyzyjne. Wektory ruchu można w uproszczeniu traktować jako "strzałki" dla modelu DLSS, które informują go o kierunku i prędkości przemieszczania się obiektów na ekranie. Preset B, według informacji od NVIDIA, stanowi wariant presetu A dostosowany do niższych rozdzielczości oraz trybu Ultra Performance. W takich warunkach potrafi osiągać lepsze rezultaty niż preset A, natomiast w wyższych rozdzielczościach sytuacja zazwyczaj się odwraca. Preset C można traktować jako przeciwieństwo presetu A, preferuje scenariusze z większą ilością i wyższą jakością danych o wektorach ruchu. Najlepsze efekty uzyskuje więc przy wysokim bazowym FPS przed zastosowaniem DLSS, co czyni go rozwiązaniem szczególnie korzystnym dla użytkowników szybkich monitorów. Preset D to domyślny model CNN, którego głównym celem jest zapewnienie możliwie stabilnego i płynnego obrazu w szerokim zakresie zastosowań. Preset F pojawił się wraz z wprowadzeniem DLAA, czyli trybu wykorzystującego model CNN wyłącznie do wygładzania krawędzi obrazu (co w praktyce oznacza redukcję widoczności pikseli na cienkich obiektach i ostrych liniach). Jednocześnie w dużej mierze zastąpił on wcześniejszy preset B w trybie Ultra Performance.

Test Borderlands 4 PC. Jakość technik skalowania NVIDIA DLSS 4, AMD FSR 4, Intel XeSS 2 oraz Unreal TSR. Test Frame Generation

Ogólnie rzecz biorąc, w 2026 roku nie zaleca się już korzystania z presetów innych niż te bazujące na modelach z rodziny Transformer, czyli J, K, L oraz M, dla wszystkich kart graficznych z serii GeForce RTX. Wynika to z faktu, że oferują one zauważalnie wyższą jakość obrazu względem starszych presetów opartych na architekturze CNN, która nie jest już aktywnie rozwijana. Preset J zadebiutował wraz z DLSS 4 i przyniósł istotną poprawę jakości rekonstrukcji obrazu, w tym wyraźne ograniczenie artefaktów oraz efektu ghostingu. Następnie, w styczniu 2025 roku, pojawił się ulepszony preset K, który jeszcze bardziej redukuje błędy obrazu i poprawia jego stabilność. Można go traktować jako aktualizację presetu J, a zarazem najbardziej dopracowaną iterację DLSS 4 (Transformer V1) dostępną na moment pisania niniejszego poradnika.

* Ustawienie zależne od danego tytułu, w jednej preset M będzie oferował lepszą grafikę, w drugiej preset L będzie generował lepszy obraz.

Test Black Myth: Wukong - Porównanie wersji PC oraz PlayStation 5. Jakość Path Tracingu, DLSS, FSR, XeSS oraz TSR

Wraz z DLSS 4.5 wprowadzono modele z rodziny Transformer V2 (presety M i L). Jak wykazaliśmy w naszych testach, na kartach graficznych z serii GeForce RTX 2000 i 3000 mogą one obniżać wydajność. Wynika to z faktu, że układy te nie obsługują natywnie (sprzętowo) obliczeń FP8, które są wykorzystywane przez ten model. W takich przypadkach NVIDIA stosuje alternatywnie obliczenia INT8, co przekłada się na niższą efektywność działania upscalingu. Z tego względu na starszych kartach preferowany pozostaje preset K (DLSS 4), natomiast presety M i L są bardziej odpowiednie dla nowszych generacji, czyli serii GeForce RTX 4000 i 5000. Preset M stanowi domyślną konfigurację modelu Transformer V2 i jest również wykorzystywany przy ustawieniu „zalecane”. Z kolei preset L został zoptymalizowany pod kątem trybu Ultra Performance i ma zapewniać dobre rezultaty nawet w rozdzielczości 4K. Warto przy tym zaznaczyć, że DLSS 4.5 (Transformer V2) został zaprojektowany przede wszystkim z myślą o poprawie jakości obrazu w niższych trybach jakości, takich jak Performance i Ultra Performance. Choć różnice wizualne w trybach jakości Balanced i Quality są również zauważalne, m.in. szczegółowość roślinności.

Wiedźmin 3: Dziki Gon Next Gen - Palace Gardens

3840x2160 / Uber+ / RT OFF / DirectX 12 / DLSS Ultra Performance

Klatki na sekundę (więcej = lepiej)

9

18

27

36

45

54

63

72

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
DLSS 3.5 Preset F

65

54

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
DLSS 4 Preset K

56

47

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
DLSS 4.5 Preset M

52

44

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
DLSS 4.5 Preset L

48

41

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
Native

16

15

Wiedźmin 3: Dziki Gon Next Gen - Palace Gardens

3840x2160 / Uber+ / RT OFF / DirectX 12 / DLSS Performance

Klatki na sekundę (więcej = lepiej)

7

14

21

28

35

42

49

56

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
DLSS 3.5 Preset F

49

41

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
DLSS 4 Preset K

42

36

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
DLSS 4.5 Preset M

35

30

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
DLSS 4.5 Preset L

31

28

Gigabyte GeForce RTX 2070 Super
Native

16

15

Platforma testowa: Windows 11 (25H2, 26200.7462), Resizable BAR = ON, AMD Ryzen 9 5900X (PBO All Core -11, PPT = 250 W, TDC = 200 W, EDC = 250 W, Scaler = 10x, Override = 200 MHz), pamięć RAM DDR4 64 GB 3733 MT/s CL18-22-22-42-64 (IF 1:1), nośnik SSD Kingston KC3000 1 TB

Jak wygląda to jednak w praktyce, szczególnie na starszej karcie graficznej GeForce RTX 2070 Super? W sieci pojawia się teza, że obniżenie ustawień DLSS o jeden poziom jakości oraz przejście na nowszy model (np. preset M w DLSS 4.5) może pozwolić uzyskać podobną jakość obrazu przy jednoczesnym wzroście wydajności. Postanowiłem zweryfikować to w praktyce, skupiając się wyłącznie na upscalerze w trybach Performance oraz Ultra Performance, oraz porównaniu jakości obrazu pomiędzy presetami F (DLSS 3.5), K (DLSS 4) oraz M i L (DLSS 4.5). Jeśli chodzi o wydajność, można potwierdzić ogólną zależność, że każda kolejna generacja upscalera wiąże się z nieco większym kosztem obliczeniowym. Największy spadek wydajności występuje pomiędzy modelem CNN (preset F) a Transformer V1 (preset K). Transformer V2 (preset M) generuje już znacznie mniejszy narzut wydajnościowy, natomiast preset L, mimo że projektowany pod tryb Ultra Performance, okazuje się najbardziej kosztowny obliczeniowo. Można zauważyć pewną zależność w wynikach wydajności: preset F (DLSS 3.5) w trybie Performance osiąga zbliżoną wydajność do presetu L (DLSS 4.5) w trybie Ultra Performance. Dodatkowo preset K (DLSS 4) w trybie Ultra Performance jest wydajniejszy o 7 FPS niż preset F (DLSS 3.5) w trybie Performance. Natomiast preset M (DLSS 4.5) w trybie Ultra Performance, jest wydajniejszy niż preset preset K (DLSS 4) w trybie Performance o około 10 FPS.

Zagadka dla odważnych: jaki preset i ustawienie DLSS zostało tutaj wykorzystane?

Pytanie brzmi, czy zmiana presetów faktycznie w sposób istotny wpływa na jakość oprawy wizualnej. W przypadku gry Wiedźmin 3: Dziki Gon w rozdzielczości 4K różnice okazują się w praktyce bardzo subtelne. Najbardziej zauważalne są one w scenach z dużą ilością roślinności, dlatego test przeprowadziłem w ogrodach pałacowych w Beauclair, lokacji bogatej w kwiaty, drzewa i krzewy (lokacja typowo graficzna). Pierwszym wyraźnym spostrzeżeniem było to, że przy zastosowaniu presetu K (DLSS 4) oraz presetów M i L (DLSS 4.5) obraz w ruchu wydaje się ostrzejszy niż w przypadku presetu F (DLSS 3.5). Efekt ten dawał subiektywne wrażenie bardziej stabilnego i płynnego ruchu na presecie K, mimo spadku w liczbie FPS. Choć już po zastosowaniu presetu M i L efekt ten już nie był tak wyczuwalny przez zbyt duży spadek FPS. Wniosek jest taki, że presetu F (DLSS 3.5 / CNN) nie ma sensu już wykorzystywać.

Ultra Performance Preset F (DLSS 3.5 / CNN) vs Performance Preset F (DLSS 3.5 / CNN)

Ultra Performance Preset K (DLSS 4 / Transformer V1)
vs Performance Preset K (DLSS 4 / Transformer V1)

Ultra Performance Preset M (DLSS 4.5 / Transformer V2)
vs Performance Preset M (DLSS 4.5 / Transformer V2)

Ultra Performance Preset L (DLSS 4.5 / Transformer V2)
vs Performance Preset L (DLSS 4.5 / Transformer V2)

W trakcie normalnej rozgrywki, nie zauważyłem jednak istotnych różnic pomiędzy poszczególnymi presetami. Różnice stały się widoczne dopiero po przełączeniu na natywną rozdzielczość, która faktycznie oferuje wyższy poziom szczegółowości, ale kosztem znaczącego spadku płynności, czyniącego grę niegrywalną na ustawieniach 4K / Uber+ na karcie graficznej GeForce RTX 2070 Super. Aby realnie dostrzec różnice pomiędzy presetami, konieczne było porównanie statycznych zrzutów ekranu. W takich warunkach można zauważyć przede wszystkim lepsze odwzorowanie detali kory i łodyg roślin - na przykład wierzb - gdzie obraz wydaje się bardziej wyrazisty przy presecie K, a najlepszą jakość prezentują presety M i L (między nimi różnice są już marginalne, choć subiektywnie M wydaje się delikatnie ostrzejszy). Choć należy zaznaczyć, że istnieją gry w których preset L generuje lepszej jakości grafikę niż preset M.

Zatem nie tylko wyjaśniliśmy, co dokładnie oznaczają poszczególne oznaczenia literowe „ustawień wstępnych modeli” (presetów), ale również przeanalizowaliśmy, jak prezentują się tryby Performance i Ultra Performance w zestawieniu z różnymi ustawieniami w aplikacji NVIDIA App.

Test Cronos: The New Dawn PC. Jakość technik NVIDIA DLSS 4, AMD FSR 3.1 oraz Intel XeSS 2. Frame Generation i skalowanie wydajności

Podsumowując i odpowiadając na postawioną tezę: zejście o jedno oczko w ustawieniach jakości DLSS oraz przełączenie na nowszy preset M (DLSS 4.5) może przynieść jednocześnie niewielką poprawę jakości obrazu i dodatkowe 10 FPS. W trakcie normalnej rozgrywki różnice pozostają praktycznie niezauważalne, jednak w detalach są już dostrzegalne. Przejście z presetu F (DLSS 3.5) zapewnia wyraźniejszą poprawę jakości w szczegółach oraz większą ostrość obrazu w ruchu, co przekłada się na subiektywne odczucie lepszej płynności, mimo że nie znajduje to odzwierciedlenie w liczbach. Trzeba jednak zaznaczyć, że mówimy tu o scenariuszu dość skrajnym, który znajdzie zastosowanie głównie wśród niewielkiej liczby użytkowników. W praktyce na kartach GeForce RTX 2000 i 3000 warto ustawić preset K (DLSS 4), natomiast na nowszych konstrukcjach preset M (DLSS 4.5), choć preset K również pozostaje sensowną alternatywą. Preset F (DLSS 3.5) można już uznać za przestarzały, natomiast preset L (DLSS 4.5) pozostaje opcją, którą można aktywować w wybranych tytułach, gdzie przynosi on faktycznie lepszą jakość grafiki względem presetu M (DLSS 4.5).

Native 4K vs DLSS Performance

Native 4K vs DLSS Ultra Performance