6 darmowych odtwarzaczy plików muzycznych, na smartfony z Androidem. Od zaawansowanych, po bardzo lekkie i szybkie

Słyszałem, że słuchawki przewodowe wracają do łask i stają się coraz popularniejsze wśród młodych użytkowników, zwłaszcza modele typu IEM. Nie dziwi mnie to, bo za znacznie mniejsze pieniądze otrzymujesz słuchawki grające znacznie lepiej, których brzmienie można poprawić, podłączając je do DAC-a, a chodzenie z dyndającym kabelkiem ponoć zrobiło się „sexy”. Zresztą nie tylko to, bo winyle też sprzedają się coraz lepiej. Czyżby zatem wracała moda na retro? Jeśli tak, to jest szansa, że zaraz ludzie zaczną ponownie odkrywać muzykę w postaci plików. Oczywiście takich plików słuchać można na dedykowanym odtwarzaczu, ale nie porzucimy raczej swoich smartfonów, co oznacza, że przydałaby się dobra aplikacja do odtwarzania plików muzycznych.

Autor: Tomasz Duda

Dla zdecydowanej większości osób na co dzień najlepsze są słuchawki bezprzewodowe, połączone ze smartfonem, odtwarzającym muzykę z serwisu streamingowego. Jakość dźwięku będzie wystarczająca dla przynajmniej 90% z nas, swoboda słuchania bezprzewodowego jest znakomita, a do tego dochodzi dostęp do dosłownie milionów utworów, np. w Spotify, Tidal, Apple Music, YT Music itp. Komu by się chciało wrzucać na smartfon konkretne albumy, zapisane w plikach, chodzić z przejściówką USB-C – mini jack 3,5 mm i plączącym się kablem od słuchawek. Ale… najwyraźniej ma to swój klimat i swoje zalety. Słuchanie muzyki z płyt winylowych też dla większości osób nie jest lepsze, niż odtwarzanie bezstratnej muzyki online, a mimo wszystko ludzie tworzą kolekcję winyli w swoich domach, gdzie jedna płyta potrafi kosztować znacznie ponad 100 zł.

Od parametrycznych korektorów, obsługi DSD256 i zaawansowanych ustawień, przez nowoczesne, odtwarzacze z mnóstwem funkcji multimedialnych, aż do relatywnie małych, lekkich i szybko działających „plejerów”. Oto sześć dobrych aplikacji do odtwarzania muzyki z plików, na telefon z Androidem.

Morphe – YouTube Music za darmo, Zdjęcia Google bez limitu pojemności, Instagram bez reklam, Strava premium za friko i inne

Nie sądzę co prawda, by zwykłe, proste odtwarzacze MP3 wróciły do powszechnego użycia, ale w Internecie jest sporo sklepów sprzedających muzykę w postaci plików, w tym również bezstratnie skompresowanych, czyli o wysokiej jakości. Wystarczy wybrać album, kupić, ściągnąć, zapisać na smartfonie i słuchać. Nie trzeba już spędzać długich godzin, dni, a nawet tygodni na „zgrywaniu” swojej kolekcji płyt CD do postaci plików, nadawaniu im nazw, ściąganiu okładek itd. Dla mnie była to prawdziwa droga przez mękę, ale na szczęście zrobiłem to raz, wiele lat temu i od tego czasu trzymam kopię zapasową muzyki na kilku różnych dyskach, w razie, gdyby jeden padł. Mam jednak tych plików tysiące, więc… coś warto byłoby z nimi zrobić, skoro wydałem na nie mnóstwo pieniędzy.

W tym artykule chcę polecić kilka aplikacji odtwarzających muzykę z plików, przeznaczonych na telefony z Androidem. Skupiam się wyłącznie na darmowych odtwarzaczach muzyki, kierowanych do szerokiego grona użytkowników. Być może przyjdzie jeszcze czas, na opisanie płatnych aplikacji dla bardziej wymagających osób i geeków, np. USB Audio Player Pro (UAPP) z odtwarzaniem bit-perfect, na podłączonym do smartfona DAC’u, Hi-Res bez konwersji, DSD i własnym sterownikiem USB. Ewentualnie Neutron Music Player, też z własnym „silnikiem” 32 / 64-bit, parametrycznym EQ, rozbudowaną kontrolą DSP i innymi bajerami. Nie napisze też o Poweramp, bo pomimo występowania w wersji darmowej, wiele przydatnych funkcji i opcji wymaga odblokowania płatnej wersji. Na razie ograniczam wybór do kilku aplikacji, których sam używałem, a które są bezpłatne (przynajmniej w znaczniej mierze).

Musicolet – najlepszy darmowy odtwarzacz muzyki offline na Androida, z obsługą DSD

Musicolet działa w stu procentach offline. W ogóle nie ma dostępu do Internetu, nie profiluje, nie śledzi użytkownika, nie wyświetla reklam. Odtwarza wyłącznie lokalne pliki muzyczne z pamięci telefonu (lub karty microSD) i wyróżnia się obsługą nie tylko popularnych i podstawowych formatów, jak np. MP3, AAC, FLAC czy ALAC lub AIFF, ale oprócz tego nie ma najmniejszych problemów z odtwarzaniem nawet DSD256, co na pewno nie jest normą wśród darmowych odtwarzaczy. Dekoder standardowo pochodzi od Musicolata, ale można go zmienić na systemowy, w razie potrzeby. Oferuje wiele kolejek odtwarzania w tym samym czasie i pozwala łatwo się między nimi przełączać (a nawet automatycznie tworzy te kolejki). Pozwala przeglądać muzykę po folderach, albumach, artystach, tagach, najczęściej odtwarzanych, nigdy nieodtwarzanych itp., a do tego edytować metadane oraz osadzone teksty utworów. Ba! Jeśli odtwarzasz jakiś utwór, to możesz otworzyć menu i włączyć nawet obcinarkę audio, czyli usunąć część muzyki z przodu i z tyłu, a zapisać resztę (128 / 320 kbps lub bezstratny FLAC). Przydatne, jeśli chcesz zrobić sobie z tego np. dzwonek albo jakiegoś amatorskiego sampla.

W korektorze dźwięku możesz użyć od 3 do 31 pasm częstotliwości (tak, 31!) i oczywiście zapisywać swoje własne ustawienia. Zresztą nic nie stoi na przeszkodzie, aby ustawić oddzielne EQ dla różnych wyjść (np. inne dla DAC-a USB). Musicolet ma też funkcję wyłącznika czasowego, więc słuchając muzyki wieczorem, przed spaniem, możesz ustawić, po jakim czasie albo po ilu utworach odtwarzacz ma się wyłączyć, żeby nie przespać nocy z muzyką w uszach. W samym plejerze możesz też wykonywać podstawowe operacje na plikach, np. przenoszenie, zmiana nazw folderów itp. Chcesz zapętlić odtwarzanie konkretnego fragmentu z pliku audio? Żaden problem. Po prostu ustawiasz punkty A i B, a odtwarzacz będzie powtarzał dźwięk między nimi. Po dotknięciu okładki albumu (w czasie odtwarzania utworu) może otworzyć się tekst piosenki, włączyć pauza, powiększenie grafiki albo zupełnie nic. Do twojej dyspozycji są też zakładki / notatki i zmiana szybkości odtwarzania, a wyobraź sobie, że jeszcze w ogóle nie zacząłem opisywać, co znajduje się w głównych ustawieniach aplikacji… i w sumie nie zrobię tego, bo opcji jest od groma i trochę. Jeśli słuchasz muzyki z plików na telefonie i potrzebujesz bardzo funkcjonalnego, rozbudowanego odtwarzacza, który radzi sobie nawet z DSD, to Musicolet jest świetną propozycją.

Namida – otwarty odtwarzacz plików z mnóstwem funkcji 

Namida to też bardzo funkcjonalny odtwarzacz, ale znacznie różniący się od aplikacji Musicolet. Po pierwsze dlatego, że Namida jest hybrydowym odtwarzaczem muzycznym, który przy okazji potrafi też odtwarzać pliki wideo oraz (co ciekawe) streamować, a nawet pobierać filmy z YouTube (choć tutaj część funkcji jest przewidziana tylko dla osób wspierających na Patreon). Przy tej okazji należy dodać, że jest opcja odtwarzania samego dźwięku z filmów, więc możesz słuchać muzyki z jutuba, bez przeszkód. Namida ma świetny „indeksator” plików, z wieloma opcjami, w tym: pomijanie duplikatów i ustawianie minimalnego rozmiaru pliku i minimalnego czasu trwania. Odtwarzacz rozpoznaje gust użytkownika na bazie dotychczas przesłuchanych kawałków i na tej podstawie tworzy miksy (np. polecane utwory, najlepsze ostatnie, „underrated” albo losowe wybory. Jeśli używasz go długo, to może nawet zaprezentować zagubione wspomnienia, czyli to, czego słuchałeś w dany dzień, ale rok wcześniej. Interfejs pozwala wyświetlać utwory, wykonawców (wraz z grafikami, które Namida samodzielnie pobiera z Internetu), gatunki muzyczne, kolejki odtwarzania, pliki wideo i ulubione. Przydatne jest też przeglądanie po folderach.

Playlisty m3u mogą być automatycznie wczytywane z pamięci telefonu, a program pozwala w zaawansowany sposób sortować je (liczba utworów, czas trwania, liczba odsłuchań, data modyfikacji, tytuł i inne, w tym własne). Tutaj ważne jest też to, że listy mogą być mieszane, czyli obejmować audio i wideo. Namida jest przetłumaczona na język polski i wygląda nowocześnie, dzięki wsparciu dla Material 3 oraz ciemnego i jasnego motywu, a do tego oferuje użyteczną funkcję automatycznego wyłącznika po określonym czasie lub liczbie utworów. Ciekawostką jest pasek postępu utworu, w formie „waveform”, czyli z wizualizacją przebiegu / postępu utworu. Korektor dźwięku jest, ale prostszy, niż w Musicolet. Wadą jest też to, że Namida nie potrafi odtwarzać plików DSD, a nawet ALAC (kontener M4A) i AIFF. Z FLAC-ami o wysokiej częstotliwości też sobie nie radziła, ale wszystkie typowe, popularne formaty ogarnia bez problemu.

HiBy Music – dla użytkowników DAC USB, natywna obsługa DSD, PCS do 32 bit / 384 kHz

Jeśli masz kolekcję muzyki w bardzo wysokiej jakości, w tym również potężne pliki DSD256 (rozszerzenie .dsf), często podłączasz do telefonu DAC USB i oczekujesz możliwie jak najlepszego dźwięku, to wypróbuj HiBy Music. Osoby o dość podwyższonych oczekiwaniach znajdą tutaj mnóstwo interesujących funkcji. Jest choćby „exclusive HQ USB audio access”, czyli możliwość ominięcia Android audio stack, i odtwarzania muzyki bit-perfect, na podłączonym urządzeniu USB, czyli najczęściej na DAC-u, do którego z kolei wchodzą słuchawki. W tym przypadku akurat dobre słuchawki przewodowe są wskazane, bo pliki 32 bit / 384 kHz, albo DSD + DAC + przewodowe odtwarzanie, stwarza możliwość uzyskania dźwięku, którego nie da się osiągnąć na słuchawkach Bluetooth, nawet tych z bezstratnymi kodekami (a dodam, że LHDC jest tutaj wspierane). Warto jednak podkreślić, że jeśli nie korzystasz z dobrego DAC-a USB, to nie ma gwarancji uzyskania bit-perfect audio, w połączeniu z tym odtwarzaczem. HiBy Music ma funkcję transferu muzyki przez Wi-Fi. 

To jednak dopiero początek, bo użytkownik może skorzystać z parametrycznego korektora dźwięku (EQ), którego szczegółowość jest raczej niespotykana w większości innych, mobilnych odtwarzaczy muzycznych, przynajmniej tych darmowych. Rzecz jasna po wykonaniu precyzyjnej korekcji (a trwa to nierzadko wiele minut), można własne ustawienia zapisać i wyeksportować / zaimportować. Oprócz tego jest jeszcze MSEB (Mage Sound 8-ball), czyli unikalny system subiektywnego dostrajania brzmienia (perceptual sound tuning), który faktycznie ma w sobie coś na pograniczu „audio voodoo”, bo zmienia balans tonalny bez klasycznego EQ. Działa trochę na realny dźwięk, a trochę na psychikę użytkownika (człowiek zaczyna sobie wyobrażać, że coś słyszy ;). W każdym razie MSEB oferuje sporo opcji, więc można karmić swojego wewnętrznego audiofila. W odtwarzaczu znajdziesz kilka pluginów, które można aktywować, jest obsługa CUE i obrazów ISO, a także całkiem solidne możliwości strumieniowania muzyki z Tidal i Qobuz lub przez sieć (Jellyfin, Navidrome, Emby), choć moim zdaniem należy to traktować bardziej jako dodatek, niż główną funkcję. Ustawień nawet nie mam zamiaru poruszać, bo nie ograniczyłbym tego tekstu do krótkiej formy. Wadą jest brak obsługi języka polskiego w aplikacji, ale jest angielski. HiBy Music teoretycznie zawiera reklamy, ale ja nie zauważyłem ich ani razu, nawet jeśli wyłączyłem na czas test NextDNS (informuję jednak, ze mogą się pojawić).

Pulsar – prosty, szybki odtwarzacz muzyczny, bez reklam

Na tle takich aplikacji, jak Musicolet i Namida, omawiany Pulsar sprawia wrażenie wręcz rudymentarnego. Nie został on stworzony do roli kombajnu, lecz z myślą głównie o prostocie obsługi, przejrzystości interfejsu i dobrej szybkości działania. Na szczęście wciąż jednak ma większość podstawowych funkcji (choć jednej zauważalnie brakuje, ale o tym za moment). Przede wszystkim warto podkreślić, że Pulsar radzi sobie z wysokiej jakości FLAC-ami. Ja sprawdzałem np. 24-bit 96 kHz, a nawet 129 kHz i nie było z nimi najmniejszego problemu. Nie obsługuje jednak DSD. W odtwarzaczu zintegrowano funkcję wyłącznika czasowego, z dodatkową opcją dokończenia ostatniego utworu, przed wyłączeniem. Ciekawostką jest możliwość łatwego ustawienia utworu, jako dzwonka, dźwięku alarmu lub powiadomienia. Zadbano też o integrację z Android Auto. Jeśli ktoś miałby taką ochotę, to może aktywować opcję integracji (scrobblingu) z Last.fm, zyskując coś w stylu muzycznego dziennika, dzieki któremu Last.fm będzie sugerował np. podobnych artystów i utwory. Jest to w pełni opcjonalne i domyślnie nieaktywne.

Pulsar pozwala zmienić szybkość odtwarzania, wysokość głosu, obsługuje sortowanie, dodawanie do kolejki, automatycznie tworzy inteligentne playlisty (np. najczęściej odtwarzane), pozwala zmienić motyw graficzny, wyłączyć skanowanie zbędnych folderów, pobierać brakujące okładki, zmieniać „silnik” odtwarzacza: MediaPlayer / ExoPlayer, ma opcję odtwarzania bez przerw, crossfade i ReplayGain, pozwala opcjonalnie wyłączyć automatyczne odtwarzanie po połączeniu z Bluetooth w samochodzie, a także wspiera przesyłanie ekranu, czy czym w tym przypadku rzecz jasna chodzi tylko o audio. Jedyną istotną rzeczą, której brakuje w darmowej wersji aplikacji, jest korektor dźwięku (EQ). Dla części osób może to być ważna wada.

Auxio – lekki, szybki i przejrzysty odtwarzacz audio

Auxio pod względem ogólnej prostoty, czytelności i szybkości jest podobny do Pulsara, ale moim zdaniem jeszcze szybszy na słabszych, starszych smartfonach. Bazuje na Media3 ExoPlayer, czyli rozwiązaniu od Google, ale wystarcza ono do uzyskania dobrej jakości i odtwarzania np. plików FLAC 88,2 lub 192 kHz (sprawdzałem, jest OK). Sam interfejs jest z kolei oparty na Material Design, więc może pasować do wyglądu smartfonów z Androidem, zwłaszcza tych bez nakładki graficznej (ale nie tylko). Całkiem dobrze wychodzi mu podział kolekcji muzycznej na utwory, albumy, wykonawców, gatunki i playlisty. W ustawieniach można też określić, które z tych kart mają być wyświetlane wcześniej, a które mają być wręcz całkowicie ukryte).

Nie ma najmniejszego problemu z tworzeniem kolejki odtwarzania, nowych playlist, włączaniem odtwarzania losowego lub powtarzaniem jednego utworu, albo wszystkich. Muzkę da się też szybko sortować np. według wykonawcy, daty wydania, liczby utworów itd.  Nie zabrakło też wbudowanej wyszukiwarki. Jeśli miałbym określić trzy cechy, które moim zdaniem są najlepsze w Auxio, to zaliczam do nich: bardzo szybkie działanie, ładny, przejrzysty interfejs i dobrą jakość dźwięku. Jest też wsparcie dla Android Auto i widżet do umieszczenia na pulpicie.

foobar2000 – klasyka w mobilnym wydaniu

Na ostatniej pozycji, postanowiłem umieścić znany i lubiany odtwarzacz foobar2000. Nie dlatego, że jest najgorszy, lecz dlatego, że chyba znaczna osób już go używała lub przynajmniej o nim słyszała. Jest to oczywiście mobilna wersja kultowego „plejera” o tej samej nazwie, przeznaczonego na komputery z Windows i macOS, ale na Androidzie nie została aż tak dobrze przyjęta przez bardzo wymagających użytkowników, ponieważ ma garść różnych ograniczeń. Brakuje w nim klasycznego dostępu do wtyczek, znanego z pełnej wersji, nie ma takiej swobody w konfiguracji interfejsu (choć skórki są wspierane) i ogólnie większość funkcji jest po prostu wbudowana. Mobilny foobar2000 jest też zależny od systemowego audio w Androidzie, DSP jest dość zaawansowany, ale działa w ograniczonym środowisku, nie ma pełnego WASAPI, ani ASIO. Teoretycznie wciąż mamy tutaj do czynienia z odtwarzaniem bit-perfect, choć możliwości są znacznie mniejsze, niż w „desktopowej” wersji. Android Audio Stack jednak narzuca swoje reguły. Streaming też jest ograniczony. Ale…

Mimo wszystko foobar2000 wciąż jest bardzo dobrym odtwarzaczem. Jest lekki i szybki, wykorzystuje niewiele zasobów systemowych, działa bardzo sprawnie nawet na starszym sprzęcie mobilnym, ma dość konserwatywny, ale prosty w obsłudze interfejs, nie narzuca żadnych inteligentnych algorytmów polecających muzykę, brak w nim automatycznego poprawiania muzyki (np. auto resamplingu) i brak DSP w wersji AI. Jest szybkie i dokładne skanowanie biblioteki, system oparty silnie na metadanych / tagach, bez problemu możesz dodać do foobara2000 tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy utworów, a on nie zacznie zamulać. Jest też ReplayGain. DSP jak już wspomniałem działa w ograniczonym środowisku, ale mimo wszystko, jak na androidowe odtwarzacze muzyczne, jest bardzo dobry i ma szereg przydatnych ustawień. Można odtwarzać z serwera FTP albo radia internetowego.