Muzea, archiwa i uczelnie w jednym miejscu. KRONIK@ 2.0 zapowiada porządek, którego w Polsce długo brakowało

Dane publiczne zwykle pracują w cieniu. Nie błyszczą jak nowa funkcja w smartfonie, ale to od nich zależy, czy cyfrowe państwo działa sprawnie, czy tylko dobrze wygląda na konferencyjnych slajdach. Ministerstwo Cyfryzacji próbuje teraz uporządkować dwa newralgiczne obszary naraz. Chodzi dostęp do ogromnych, ale rozproszonych zasobów nauki i kultury, a także o reguły ponownego wykorzystania danych, także tych objętych ochroną.

Państwo cyfrowe dojrzewa dopiero wtedy, gdy umie nie tylko zbierać dane, ale też sensownie je porządkować i bezpiecznie udostępniać.

Polski VIGO Photonics rośnie w USA po przejęciu InfraRed Associates. To ruch pod średnią podczerwień, przemysł i wojsko

Projekt KRONIK@ 2.0 trafia w problem, który od lat utrudnia korzystanie z publicznych zbiorów, czyli ich rozproszenie. Ministerstwo Cyfryzacji zapowiada co najmniej 100 tys. nowych obiektów, integrację 10 instytucji przez API, wersję angielską, a także zaplecze bazujące na dwóch lokalizacjach i repozytorium 7 PB. Dla użytkownika oznacza to mniej błądzenia między osobnymi serwisami, a dla muzeów, bibliotek i archiwów prostsze publikowanie, jak również bezpieczne kopie zapasowe. To zresztą ten sam kierunek, który opisywaliśmy przy okazji Architektury Informacyjnej Państwa i e-Doręczeń. Dało to mniej silosów, więcej interoperacyjności i więcej sensu w codziennym kontakcie z cyfrowym państwem. 

NASK uruchomił pierwszy superkomputer AI. 96 kart NVIDIA B200 ma wzmocnić polskie modele i usługi publiczne

Jeszcze ważniejsza może okazać się jednak ustawa wdrażająca unijny Data Governance Act (Akt w sprawie zarządzania danymi). Sam portal nie wystarczy, jeśli dostęp do danych chronionych pozostaje prawnie mętny i proceduralnie ciężki. Nowe przepisy porządkują zasady ponownego wykorzystania wybranych danych, wprowadzają pośredników danych i ramy altruizmu danych. Na tle polskich, rozproszonych repozytoriów KRONIK@ 2.0 wygląda więc sensownie, ale w Europie wciąż startuje z pozycji goniącego wobec platform pokroju Europeana i dojrzałych ekosystemów ponownego użycia danych. Jeśli resort dowiezie jakość metadanych i stabilne reguły dostępu, skorzystają szkoły, badacze, wydawcy i firmy budujące usługi na publicznych zasobach. Jeśli nie, to zostanie kolejny portal, który najlepiej wypada tylko w komunikacie prasowym i na wspomnianych wcześniej slajdach.