D-Wave pokazuje swoją broń w wyścigu kwantowym. Kubity dual-rail trafiają na pierwszy plan

D-Wave kojarzy się z wyżarzaniem kwantowym, czyli maszynami do zadań optymalizacyjnych, a nie z modelem bramkowym, na którym stawiają IBM, Google czy Quantinuum. To zmieniło się w styczniu 2026 roku, kiedy firma za 550 mln dolarów przejęła Quantum Circuits. Pierwszy efekt tej fuzji właśnie trafił na łamy Nature, czyli opis bramki dwukubitowej dla kubitów dual-rail, technologii mającej obejść jeden z najkosztowniejszych problemów budowy komputerów kwantowych.

D-Wave publikuje w Nature dowód na to, że kubity dual-rail można splątywać bez utraty ich najważniejszej cechy, zdolności do sygnalizowania własnych błędów. To pierwszy techniczny krok w drodze do gate-modelowego komputera kwantowego, który firma zapowiada na ten rok.

Gemini Robotics 2 - robot poprawia błąd w locie zamiast zaczynać zadanie od nowa. Apollo 2 i Franka F3 Duo w akcji

Kubit dual-rail koduje informację w parze sprzężonych rezonatorów mikrofalowych, w których kontrolowany jest stan pojedynczego fotonu. Foton znajduje się albo w lewym, albo w prawym rezonatorze, a superpozycja obydwu stanów tworzy kubit. Najczęstszy błąd, czyli ucieczkę fotonu z układu, można wykryć w czasie rzeczywistym, zamiast pozwolić mu po cichu zniekształcać wynik obliczeń. To odróżnia tę architekturę od błędów Pauliego (bit-flip i phase-flip), które w klasycznych kubitach nadprzewodnikowych pozostają niewidoczne i wymuszają stosowanie rozbudowanych kodów korekcyjnych.

Komputer kwantowy z 18-kubitowym procesorem krzemowym sam sobą zarządza. HRL pokazuje, jak to wygląda w praktyce

Dotychczasowe testy hierarchii błędów dual-rail dotyczyły głównie kubitów pozostających w spoczynku. Zespół D-Wave i Quantum Circuits, przy udziale Roba Schoelkopfa, pokazuje w Nature, że da się wykonać bramkę splątującą, czyli włączyć sprzężenie między dwoma kubitami, odczekać około 200 nanosekund i je wyłączyć, bez utraty najważniejszej właściwości tej architektury, czyli możliwości wykrywania określonego typu błędów. Cała operacja zamyka się w około 500 nanosekundach przy wierności rzędu 99,9 proc. Według symulacji firmy każde zwiększenie dystansu kodu korekcyjnego może obniżać logiczną stopę błędu nawet dziesięciokrotnie.

Współtwórca Neuralinka rzuca wyzwanie Elonowi Muskowi. Jego implant do oka właśnie podbija Europę

Konkurencja mierzy się z tym samym problemem inaczej. IBM i Google budują kubity logiczne metodą kodu powierzchniowego, gdzie jeden kubit logiczny pochłania od kilkudziesięciu do kilkuset fizycznych, co przekłada się na plany budowy maszyn mających nawet miliony kubitów. Amazon obrał inną ścieżkę, rozwijając kubity kota w chipie Ocelot, które ograniczają błędy bit-flip kosztem większej specjalizacji sprzętu. D-Wave, po przejęciu Quantum Circuits za 550 mln dolarów (300 mln w akcjach i 250 mln w gotówce), stawia na tzw. erasure, czyli architekturę, w której określony rodzaj błędu jest wykrywany natychmiast, zanim wpłynie na wynik obliczeń. Jeśli podejście sprawdzi się poza laboratorium, może potencjalnie zmniejszyć liczbę fizycznych kubitów potrzebnych do stworzenia stabilnego kubitu logicznego w porównaniu z klasycznymi architekturami bazującymi na kodzie powierzchniowym. Firma zapowiada pierwszy komercyjny system bramkowy jeszcze w 2026 roku, choć dopiero praktyczne wdrożenie pokaże, czy laboratoryjne wyniki uda się utrzymać w większej skali.